حتی نگفتیم خداحافظ.

منم رفتم ... ، مثل همۀ قصه های تکراری زندگی .حالا تو فقط ، تکرار

دوباره یک قصۀ کهنه هستی.

دیگر نه اصراری به ماندنم و نه انکار رفتنم...هیچ چیزی در من نیست جُز

مشتی تصویر و خاطره که می گذارم توی صندوقچه کنار همۀ رفته ها.

نه اشکی ، نه بغضی ، نه حتی نگاهِ لرزان نگرانی که از تکرارش خسته ام.

این یک بار را می خواهم صاف و مستقیم خیره شوم به چشمانم و بگویم

به درک!این رفتن برگشتنی نداره...

تو باور کن که من خوشبختم و به بختِ خویش، خوش خیال می خندم و

نمی خواهم بزرگ شوم و فقط می خواهم برای بزرگ شدنم رویا ببافم.با

 سری که روی شونه های خودم گذاشتم نه شانۀ دیگری که به هیچ

شانه ای امیدی نیست.چه دلتنگ باشم وچه نباشم...

باور کن می روم و دیگر به هیچ هوایی برنمی گردم. حتی آفتابی ترین هوا

هم گرمم نمی کند ، بس که اینجا سرد است.هوای عاشقی هایم حواله

به همان دلتنگی های گاه و بیگاه. بگذار فقط خاطره باشند و چند خطی

 روی بی خطی های این گذر، برای دلم که طعمش را یدک بکشد ، برای

 فرداها که آن هم نمی دانم برای چه؟! برای خالی نبودن عریضه و غریزه

شاید ...

اصلا دلم میخواهد آنقدر در رفتن فرو روم که راه بازگشت را گم کنم و

 هی دور شوم و دور شوم.

می بینی؟!

بس که اندوه به جانم بارید ، خرافات مثل علف هرز در حرفهایم رویید...

از اندوهگین بودنم که فاکتور بگیری ، انگار حالم خوب است و دلتنگی ها

را هم خیالی نیست و گور بابای زندگی که خیال منبسط شدن ندارد.

+مخاطب خاص؟ ...